24 augustus: rondje Terherne

Vandaag hoeven we nergens heen. We blijven hier nog een nachtje. Dat wil niet zeggen dat onze fietsen een dagje rust krijgen. Ze moeten er ook vandaag aan geloven, want na ons zelf gemaakte ontbijt gaan we een rondje Terherne fietsen.

high cuisine ontbijt

Ik zie het nut er niet zo van in om de melkbekers op drie meter afstand van de ontbijtafel op een kastje te zetten, maar volgens Marianne krijg je zo een kunstfoto.

We zijn nog geen tien minuten onderweg of we staan stil voor een brug die omhoog staat. Terwijl de boot die er voor zorgde dat de brug omhoog moest weg vaart, blijft de brug omhoog staan. "Hallo bruggenwachter, wakker worden! Mogen we het vandaag nog mee maken dat de brug weer omlaag gaat?"

Enfin, zoals de Franse schrijver François Rabelais - hij leefde van 1483 tot 1553 en moest tijdens zijn leven ook heel vaak voor een open brug wachten - zei: "Alles komt op tijd voor hem die wachten kan." Na een tijdje gaat de brug eindelijk omlaag en kunnen we verder. We zullen uiteindelijk een rondje van zo'n 30 km fietsen met een gemiddelde snelheid van 12,7 km, een nieuw dagrecord en dat terwijl we tijdens dit rondje voor het eerst tijdens onze vakantie met tegenwind te maken krijgen.

We fietsen langs heel veel weilanden en ook langs veel water. Dit is bijvoorbeeld het Snitser Mar (het Sneeker Meer; weet u nog van gisteren).

Andere watertjes die hier in de buurt liggen zijn de Hearegat Sàltpoel, de Terkopleste Puolllen, de Goalingrapyster Puollen, de Lykfeart, de Skarrewie en de Swarte Sleat om er maar een paar te noemen. Wie denkt, ja, ja, die namen verzint hij ter plekke, mooi niet. Kijk maar eens op dit knooppuntenbord.

Er staan overigens niet alleen knooppunten op maar op de meren staan ook scheepjes afgebeeld. Die scheepjes zullen vast iets betekenen, maar ik heb geen idee wat. Na een omweggetje door Snikzwaag - zo'n naam verzin ik niet; die plaats (55 inwoners in 2020) bestaat echt; zoek het maar op - fietsen we langs de fabriek van Douwe Egberts (het ruikt er heel erg naar koffie). Vlak voor Joure slaan we linksaf en fietsen we richting Akkrum. 

knooppuntenbordje bij een veld mais.

Het is een lang rechte weg en in de verte zien we een man en vrouw ons tegemoet komen fietsen. Ze zijn de hele tijd druk aan het praten en als ze ons passeren hoor ik haar zeggen: "Natuurlijk, maar jij praatte met iedereen." Kijk dat is een integrerende zin. Wat zou er aan die zin vooraf zijn gegaan ? Ik probeer me het voorgaande gesprek voor te stellen. Misschien verliep het gesprek als volgt:

Zij: "Hoe lang denk jij nog dat we ondergedoken moeten zitten?" Hij: "Totdat de juwelendiefstal wat uit het nieuws is verdwenen." Zij: "Zouden ze ons hier zoeken?" Hij: "Nee, ik denk het niet maar we moeten geen aandacht op ons vestigen." Zij: "Is het dan niet beter dat we de hele dag in het boerderijtje blijven zitten in plaats van uitgaan?" Hij: "Nee daarmee zouden we juist de aandacht trekken. Wat zijn dat voor mensen die de hele dag in het boerderijtje blijven zitten zouden ze hier denken." Zij: "Denk je?  Hij: "Ja, hier op het platteland zien ze alles. We moeten ons gewoon als normale toeristen gedragen. Naar het café gaan en met de mensen praten." Zij: "Natuurlijk, maar jij praatte met iedereen."

Kijk zo had het voorgaande gesprek gegaan kunnen zijn. Misschien heeft u het bovenstaande hoofdschuddend gelezen en denkt u wat is dat allemaal voor onzin, maar bedenk dan dat Marianne de hele dag met mij zit opgescheept.

Enfin, na een tijdje komen we bij theeschenkerij 'Nije Skou', gelegen aan 'It Deel'. Het is een drie-in-één bedrijf: een combinatie van een boerderij, een uitspanning en een pontje. Ik bestel een tosti. Een jongen komt vragen wat voor een saus er op moet. "Geen saus hoor" antwoord ik. Hij kijkt verbaasd. De tosti wordt gebracht door een vrouw waarvan ik vermoed dat zij zo te zien zijn moeder is. "Een tosti met geen saus" zegt ze nadrukkelijk. Het lijkt me overigens niet erg aantrekkelijk om hier te moeten werken, want even later hoor ik haar met onze achterbuurvrouw praten over het opnemen van vakantiedagen. Ze blijkt dit jaar nog niet één vakantiedag gehad te hebben. Het probleem zit hem in de vervangers. Die kunnen ze niet vinden. Ze hebben er liefst vier tegelijkertijd nodig vertelt ze: eentje voor de boerderij, eentje voor de theeschenkerij en twee voor het pontje. 

Na de lunch laten we ons overzetten. 

Het pontje

en de pontbaas

Dan is het via Akkrum weer terug fietsen naar Terherne. Wind tegen. Onderweg zien we nog een wit zeil van een schip door een weiland bewegen, maar het zou best wel eens kunnen dat er een watertje achter het weiland ligt.

Aan het einde van de middag komen Roel en Elizabeth. Zij gaan de volgende dag met de caravan richting Frankrijk en maken hier een tussenstop. Roel heeft zich voorgenomen om te koken en wie zijn wij om hem dat uit het hoofd te praten. Ook al is hij fan van Cambuur, hij heeft zijn goede kanten.

Naar de volgende dag: 25 augustus: naar Norg

23 augustus: naar Terherne

We ontbijten in het hotel. Bij het inchecken was gevraagd hoeveel en wat voor een soort broodjes we bij het ontbijt wilden en of we er ook een hard of zacht gekookt eitje bij wilden. Niet dat we daarmee ons ontbijt al bij voorbaat vast legden, want je mocht gerust afwijken van je "bestelling". Het was bedoeld om het restaurant een idee te geven wat ze ongeveer moesten inkopen. Dat afwijken geldt blijkbaar beide kanten op, want Marianne, die een voorkeur had aangegeven voor een zacht gekookt eitje, treft alleen maar hard gekookte eitjes aan. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat iemand die eerder bij het ontbijt was er met haar zacht gekookte eitje vandoor is. Enfin, ondanks het ontbreken van het zachtgekookte eitje- "Bepaalde dingen missen die je wilt, is een onmisbaar deel van geluk." aldus Bertrand Russell - is het verder een prima ontbijt.

Even later staan we met onze fietsen bij de haven. Ter plekke kan je geen kaartjes kopen. Dat kan je alleen online doen of bij het VVV-kantoor wat zich vlakbij bevindt. Wij hebben het online gedaan. Een bemanningslid pakt onze fietsen en zet ze op het achterdek bij de andere fietsen.

Op de veerpont bevindt zich een Steen van Rosetta

Even later varen we over één van de zeven zeeën. Oké, dat niet; wel over het IJsselmeer. (Even tussen haakjes, weet u welke zeeën de zeven zeeën vormen? Vast niet, tegenwoordig worden de Noordelijke Stille Oceaan, de Zuidelijke Stille Oceaan, de Noordelijke Atlantische Oceaan, de Zuidelijke Atlantische Oceaan, de Indische Oceaan, de Zuidelijke Oceaan en de Noordelijke IJszee als de zeven zeeën gezien; wie de zeven zeeën heeft bevaren, is dus overal geweest. Zo ziet u maar; van een blog als dit kunt u nog wat opsteken.)

Maar 'back on topic', we kiezen een plekje op het bovenste achterdek. Ik zie er maar één zichtbare reddingsboei. Voor de zekerheid ga ik daar dus naast zitten. Je weet tenslotte maar nooit. 

Maar het is een rustige overtocht. We kijken met een cappuccino in de hand hoe we Enkhuizen achter ons laten.

Ik heb in Enkhuizen mijn Strava-app al vast aangezet zodat deze kilometers op het water ook als fietskilometers meetellen, maar niet alleen dat, ze verhogen ook nog eens de gemiddelde snelheid denk ik, maar - spoiler alert - dat valt tegen: van 12,4 km zoals gisteren en eergisteren naar slechts 12,6 km per uur vandaag. 

Na zo'n tachtig minuten bereiken we Stavoren. 

Stavoren

Als we weer op de vaste wal staan, zoeken we tevergeefs naar een knooppuntenbord. Marianne heeft van zwager Roel een mooie knooppuntenroute doorgekregen van Stavoren naar hun huisje in Terherne waar wij de komende twee nachten zullen verblijven, maar dan moeten we wel eerst de knooppunten vinden. Ook bij het naast gelegen station zien we niet zo'n bord. Jeetje, je hoeft toch geen hersenchirurg te zijn om te bedenken dat zo'n bord hier handig zou zijn voor fietsers die net met de boot aankomen. Of het bord ontbreekt of het staat goed verstopt. 

Geen knooppuntenbord in de haven bij Stavoren, wel dit ding.

We fietsen het dorp in  - of is Stavoren een stad? -  maar zien dan al snel dat dit niet de goede richting is. Terug naar de haven en dan de andere kant op - het dorp uit -  maar als we eindelijk ergens een knooppuntenbord tegen komen, zien we dat we bij het verkeerde knooppunt staan.

U STAAT HIER. Knooppunt 60? Daar willen we helemaal niet staan, wel bij knooppunt 97

We hebben hierdoor een mooi stuk langs de kust gemist. Dat vraagt om een brief op hoge poten naar de hoogste baas van de knooppuntenorganisatie! Enfin, nu we weten waar we zijn, zien we hoe we verder moeten fietsen en onder andere via Koudum en It Heidenskip - ja, ja, we zijn in Friesland -  fietsen we richting Gaastmeer.

Iets  voor Gaastmeer moeten we een pontje nemen: pontje 'It Oerset'. Vlak voordat we bij het pontje aankomen, worden we op het laatste moment haastig voorbij gereden door twee dames, die ons ook nog eens even behoorlijk snijden. Ze zijn zeker bang dat het pontje al bijna vol is en dat wij dan de laatste plaatsen zouden innemen en dat zij dan even zouden moeten wachten. Er is echter plaats genoeg.

Een dame die al bij het pontje staat te wachten is zo enthousiast over het vooruitzicht dat ze een stukje kan varen, dat ze zich op de pont laat fotograferen. Verbaasd kijkt ze even later -  "zijn we er nu al?" -als we binnen een minuut aan de overkant staan. Ze had vermoedelijk gedacht dat ze een heel eind zou varen, maar als de boot dwars had gelegen, dan hadden we helemaal niet hoeven te varen maar hadden we zo over kunnen oversteken. Oké, dat is iets overdreven.

Pontje 'It Oerset'

Omdat wij als laatste aan boord zijn gekomen, kunnen wij er als eerste af. Het pad van het pontje naar het fietspad verderop is zo smal dat niemand elkaar daar kan inhalen. De twee ongeduldige dames zitten achter ons en ik moet eerlijk toegeven dat ik opzettelijk nog wat langzamer fiets dan dat ik normaal al doe. 

Aangekomen in Gaastmeer is het tijd voor de lunch.

Als u goed kijkt, dan kunt u uw verslaggever op het terras de menukaart zien bestuderen. Voor het geval u hem niet direct herkent, het is die knappe man.

Het is vandaag zo'n 25 graden en de zon schijnt op onze bolletjes. Dat betekent volop insmeren met zonnebrandolie. Een pet of hoed tegen de zon in je ogen zou wel handig zijn. Nu heeft Marianne een hoed daarvoor, maar die ligt thuis op de kapstok. Geen handige plek als je ergens in Nederland aan het fietsen bent. Tegenover het restaurant zit een soort buurtsuper en ze verkopen petten. Marianne gaat er naar toe en even later komt ze naar buiten met een pet waarop 'Skipper' staat. Ze verkopen ook petten met de tekst 'Crew'. Of dat iets voor mij is? Nu draag ik nooit een hoed of een pet en ik ga zeker niet met een pet met de tekst 'Crew' rondlopen als Marianne een pet draagt met de tekst 'Skipper'!

We gaan verder. Marianne met pet en ik zonder. Via Idzega, IJlst en Sneek fietsen we naar Terherne.

De Skipper vlak bij Idzega

 

Klein behuisd in Idzega. Ik zal niet verbaasd zijn als Idzega het kleinste dorp van Nederland is

In IJlst hebben ze waarschuwingsborden om te waarschuwen voor overstekende serveersters.

We laten het geld rollen hier. In IJlst koop ik namelijk een ijsje en in Sneek kopen we bij een Albert Heijn alvast een half brood voor morgenochtend. We raken daar even later van de knooppuntenroute af. Als we op een gegeven moment de enige fietsers in een drukke winkelstraat vol wandelend publiek zijn, heb ik het vermoeden dat we wel eens verkeerd gereden kunnen zijn. Waarschijnlijk een bordje gemist of het ontbreekt. Het staat er in Sneek in ieder geval niet allemaal even duidelijk aangegeven, Enfin, Google Maps en de onlineversie van de knooppuntenroute brengen ons weer op het goede pad en we vervolgen onze weg naar Terherne

Het dorp ligt aan de rand van het Sneeker Meer (Snitser Mar voor de Friese lezers). Bij Terherne heet de uitloper het Terhornstermeer. Door een pontje over het meer kunnen we zo'n tien kilometer afsnijden en wie ben ik om daar nee tegen te zeggen. De tocht over het meer duurt zo'n tien minuten. Als je pech hebt en het pontje is net weg, dan moet je een klein halfuurtje wachten. 

De pont is niet te zien. Wel staat er een bak met gekleurde stokken. Er staat een bord bij dat je een stok moet pakken - "Voor iedereen in uw gezelschap één!" Dit om te voorkomen dat als er niet genoeg plek op de pont is, je discussies krijgt van '"Ja maar wij waren eerder." "Nee hoor, wij stonden daar al te wachten." Er staan nog voldoende stokken in de bak. Wij pakken er twee en kijken bij het naast gelegen Eetcafé 't Sluske of ze Calippo Citroen ijsjes hebben. Dat hebben ze niet, wel Calippo Orange. Daar behelpen we ons dan maar mee. Spoiler Alert: nergens zie ik tijdens onze vakantie ergens Calippo Citroen ijs. OLA, wat is hier aan de hand?

Even later komt de pont aangevaren. Er staan best veel fietsers op. "Mensen stap niet meer in, de boot is vol. Ik zeg de boot is vol." zou drs. P. zingen. Aan onze kant is het echter niet zo druk. Slechts twee andere fietsers willen ook mee. 

"De oever waar we niet zijn noemen wij de overkant. Die wordt dan deze kant zodra we daar zijn aangeland. En dit heet dan de overkant, onthoud dat dus goed. Want dat is van belang voor als u oversteken moet" - Drs. P.

Als we bij de overkant zijn, wat volgens drs. P. op dat moment dus de deze kant is geworden, zien we dat het er daar wel druk is. In de doos met stokken staat nog maar één stok. Er komen net twee fietsers aangereden. Zo te zien een stelletje. Ik ben benieuwd of deze Romeo en Julia zich hier laten scheiden - wel zo efficiënt - of dat ze samen op de volgende pont wachten. Maar we wachten hun beslissing niet af en fietsen verder. 

Even later komen we bij het huisje van zwager Roel en Marianne's zus Elizabeth aan. Mijn Strava-app zegt dat we vandaag 73,2 km hebben "gefietst" maar de kilometerteller op Marianne haar fiets die alleen de daadwerkelijk gefietste kilometers telt, komt niet verder dan 50,1 km. 

Het bedienend personeel van het huis is niet aanwezig, dus als we ons geïnstalleerd hebben, fietsen we naar het dorp om in de plaatselijke buurtsuper spullen voor het ontbijt voor morgenochtend te kopen. Even aarzelen we of we ook spullen voor het avondeten moeten kopen, maar gelukkig kunnen we die neiging onderdrukken en gaan we uit eten bij Eetcafé Portunus. 

Zo heb je een opgeruimd huis, zo heb je ons in huis.

Terug in het huisje dreigt er even een kleine ramp. Ik krijg de tv niet aan de praat, maar nadat Marianne  met haar zus heeft gebeld - je moet aan de zijkant van de tv een knopje indrukken - lukt het wel. Gelukkig maar.

Het leven heeft weer zin.

We verblijven hier twee dagen. Morgen kunnen we het rustig aan doen. Het huisje is mooi gelegen. Het ligt aan het water. Het heeft ook een eigen aanlegsteiger. 

Uitzicht vanuit de tuin.

Minpuntje is wel het vogelhuisje. Dat is geschilderd in de kleuren van Cambuur. De zwager is fan van de verkeerde club. Gelukkig kan ik hier iets aan doen.

 Naar de volgende dag: 24 augustus: rondje Terherne

 

22 augustus: naar Enkhuizen

We ontbijten in het hotel. Het is een lopend buffet maar wij lopen net iets harder en krijgen het nodige te pakken. Dan is het de boel inpakken, de fietsen uit de stalling halen, de tassen in de fietstassen proppen en dan kunnen we op weg. Als eerste rijden we naar het Centraal Station. Niet om de trein te pakken maar om bij een knooppuntenroutebord te komen. Het is vervolgens even zoeken hoe we het beste en vooral het snelste de stad uit kunnen komen, maar uiteindelijk lukt het ons en ligt Haarlem achter ons. 

Bye bye Haarlem

Dan is het richting Noordzeekanaal. Halverwege IJmuiden en Amsterdam kan je met een pont over het Noordzeekanaal. Marianne zoekt op haar mobiel een mooie knoopuntenroute er naar toe en ik moet toegeven dat ze dat goed gedaan heeft. Het is een mooie omgeving hier. 

Op een gegeven moment zien we allemaal bunkers, althans daar lijken ze op, in een weiland staan. Geen idee waarom die daar staan en of het inderdaad bunkers zijn. Misschien is het een overblijfsel uit de Tweede Wereldoorlog, misschien is het iets moderns. In eerste instantie probeert nog iemand van de AIVD - geen idee waar die opeens vandaan komt - te voorkomen dat ik de bunkers op de gevoelige plaat vastleg.

Maar even later lukt het me toch om de bunkers te fotograferen.

Onder andere via een lang stuk over een golfbaan - uiteraard niet over het gras maar over een fietspad dat er dwars door heen loopt - bereiken we het Noorzeekanaal en de veerpont. 

Een olietanker op het Noordzeekanaal voortgedreven door een windmolen op het schip. 

Het is een grote veerpont. Er kunnen ook auto's mee. Het kost volgens een informatiebord voor fietsers 1,30 euro p.p. om overgezet te worden, maar er komt niemand langs om het geld te incasseren. Personeelsgebrek? Enfin, vraag niet hoe het kan maar profiteer er van. Aan de overkant zoeken we met behulp van een kaart, een app van de fietsersbond en een knooppuntenbord een mooie route - althans dat hopen we - en gaan we weer verder.

Voor de zekerheid ook nog even op een kaart kijken.

Het eerste deel is leuk fietsen door een mooie omgeving.

Maar dan belanden we op de Dorpsstraat in Assendelft. Het blijkt een ellenlange saaie straat te zijn. Er komt geen eind aan. Er is ook nergens een Brink in Assendelft waar je gezellig een kopje koffie kan drinken. Alleen die ellenlange Dorpsstraat. We willen graag ergens een cappuccino drinken maar alle restaurantjes en cafés zijn dicht. Oké, het is maandagmorgen, dus we kunnen dit enigszins verwachten maar er is er echt niet eentje open. Gelukkig zien we als we een provinciale weg oversteken een benzinestation. Uit de automaat daar halen we een kop koffie en staande bij de pompen drinken we dat gezellig op. Dan is het weer verder over de Dorpsstraat.

Maar goed aan alles komt een eind, dus ook aan de Dorpsstraat en uiteindelijk bereiken we na de nodige kilometers over wat dubieuze weggetjes een leuk weggetje naast de Knollerdammer Vaart - schitterende naam -  waarna we vlakbij De Rijp de veerpont Jan Hop nemen. Kijk, alleen voor zo'n naam zou je die veerpont nemen - plus dat het heel wat omrijden scheelt.

Tevreden passagier op de Jan Hop

Dan is het nog een stukje doorrijden naar De Rijp waar we lunchen. 

Broodje Ongezond in De Rijp

Omdat we twijfelden of we wel Enkhuizen zouden halen, hadden we nog geen hotelkamer geboekt. Een alternatief zou Hoorn kunnen zijn, maar omdat het in verband met de veerboot die we morgen naar Stavoren willen nemen - hij vertrekt om 8.45 uur -  handiger is om in Enkhuizen te overnachten, besluiten we om toch maar een hotel daar te nemen en vanaf ons terrasje in De Rijp boeken we online een kamer in hotel 'Die Port van Cleve' in Enkhuizen.

Dan stappen we weer op de fiets - we hebben er inmiddels al zo'n 35 km opzitten - en rijden door de mooie Beemster richting Hoorn. 

Dan fietsen we naar Hoorn en vandaar nog eens zo'n twintig kilometer naar Enkhuizen. Ik moet zeggen dat ik het de laatste kilometers wel een beetje heb gehad. Het is al tegen half zeven als we bij ons hotel aankomen. 

Al met al hebben we vandaag bij elkaar zo'n 80 km gefietst. 

Met behulp van Google Maps fietsen we naar ons hotel en checken in. We kunnen onze fietsen op een afgesloten binnenplaatsje achter het hotel zetten. Dat is mooi. Vervolgens lopen we een rondje door Enkhuizen op zoek naar een restaurant. Ik moet zeggen dat Enkhuizen wel een boeiend plaatsje is.

Uiteindelijk belanden we bij Grand Café Restaurant Van Bleiswijk. Ze hebben een opmerkelijk drinkwaterbeleid. Als we tijdens het eten namelijk om een karaf water vragen, krijgen we te horen dat er een "nieuw beleid" is om dat niet meer te geven. We kunnen wel een fles water kopen. Oké, doe dat dan maar. Maar als we de fles open maken, blijkt het koolzuurhoudend water te zijn. Gewoon kraanwater hebben ze niet meer, zegt de serveerster. Dat is het "nieuwe beleid". Ik denk niet dat we hier terug zullen komen - nieuw beleid van ons. 

Daarna lopen we nog een rondje door Enkhuizen. Het is een plaats vol historie met veel mooie oude gebouwen.

We lopen ook nog even naar de haven om te kijken waar de veerboot morgen vertrekt..

De veerpont die we morgen naar Stavoren moeten nemen ligt al in de haven op ons te wachten.

Morgen gaan we met deze veerboot het IJsselmeer over.

Naar de volgende dag: 23 augustus: naar Terherne